تنبل تر از آن کدو نبودیم شدیم

خیره سر و غرغرو نبودیم شدیم

سر بسته بگویمت ببین آخر کار 

چوپان دروغگو   نبودیم   شدیم

                                                                                                                  صحرا

خندید  ولی  کسی نفهمید

گریید  ولی  کسی  نفهمید

پایش به هزار سنگ برخورد

لنگید  ولی  کسی نفهمید

در کوچه ی تار و تیره ی شب

ترسید ولی کسی نفهمید

تنها  و  غریب  زیر   باران

لرزید ولی کسی نفهمید

از درد به خود تمامی شب

پیچید ولی کسی نفهمید

در گوشه ی یک خرابه جان داد

پوسید ولی کسی نفهمید

                                 صحرا

امروز   ببین   چگونه  ما خوار شدیم

در عصر برهنگی چه بی عار شدیم 

عریان  شده ایم   در  خیال  خودمان

انگار   که  دهقان   فداکار    شدیم

                                  صحرا